Kayseri’nin Soğuk Sabahlarında Başlayan Bir Arayış
Kayseri’de kış erken gelir. Sabahları camların kenarına ince bir buz çizgisi çekilir, sanki gece boyunca şehir sessizce bir şeyleri saklamış gibi. O sabah da öyleydi. Pencerenin önünde uzun süre durup dışarı baktım. Sokakta yürüyen insanların nefesleri buhar olup havaya karışıyor, sonra kayboluyordu. İçimde de aynı buharlaşma vardı; bir şeyler var ama tutamıyorum.
25 yaşındayım. Bazen bu yaş bana çok net bir çizgi gibi geliyor: bir tarafım çocuk, diğer tarafım yetişkinliğe zorla itilmiş biri. Günlüklerim dolu. Yazdıkça hafiflediğimi sanıyorum ama bazı günler kalem bile ağır geliyor elimde.
O gün, aklımda tek bir şey vardı: “100 gram kefal kaç protein içerir?”
Bunu neden düşündüğümü ben de tam bilmiyordum. Belki yorgunluğumun cevabı beslenmede gizliydi, belki de kendime bakmayı yeni öğreniyordum.
Bir Balık Tezgâhının Önünde Duran Düşünceler
Şehir merkezindeki küçük pazar yerine yürüdüm. Ellerim cebimdeydi, rüzgâr yüzümü kesiyordu ama geri dönmek istemedim. Tezgâhların arasında dolaşırken balık kokusu burnuma çarptı. O koku, çocukluğumu hatırlattı.
Babamla gittiğim eski balıkçı günleri… O zamanlar her şey daha basitti. O, balığın tazeliğini kontrol ederken ben sadece suyun içinde parlayan pullara bakardım. Şimdi ise tek baktığım şey farklıydı: değerler, rakamlar, bedenimi nasıl daha iyi hissedebileceğim.
Tezgâhın önünde durdum. Kefaller yan yana dizilmişti. Gümüş gibi parlıyorlardı. Balıkçı, bana bakıp “Taze, bugün geldi” dedi. Başımı salladım ama aklım başka yerdeydi.
“100 gram kefal kaç protein içerir?” sorusu zihnimde dönüp duruyordu. Sanki bu soru, sadece bir beslenme meselesi değil, hayatımın kontrolünü yeniden ele alma isteğimdi.
İçimdeki Boşluk ve Sayılara Tutunma Hali
Son zamanlarda kendimi anlamakta zorlanıyordum. Yorgunluğum sadece fiziksel değildi. İçimde tarif edemediğim bir boşluk vardı. O boşluğu bazen yemekle, bazen yürüyüşle, bazen de saatlerce sessizlikle doldurmaya çalışıyordum.
Kefal tezgâhının önünde dururken aslında balığa değil, kendime bakıyordum. Çünkü bir süredir her şeyi ölçerek anlamaya çalışıyordum: adımlarımı, uyku süremi, kalp atışlarımı… Ve şimdi de protein miktarını.
İçimden bir ses, “Bir şeyleri kontrol edersen düzelirsin” diyordu. Ama başka bir ses, bunun sadece geçici bir kaçış olduğunu fısıldıyordu.
Balıkçıya döndüm, sormadım. Zaten soracak gücüm de yoktu. Ama zihnim cevap vermeye devam ediyordu: kefal, 100 gramında yaklaşık 18-20 gram protein barındırıyordu. Bu bilgi, bir yandan beni rahatlatıyor, bir yandan da daha büyük bir soruyu ortaya çıkarıyordu: “Ben neden bu kadar eksik hissediyorum?”
Kayseri Sokaklarında Yürürken İç Sesimle Konuşmak
Pazardan çıkınca uzun bir yürüyüşe başladım. Kayseri’nin taş sokakları sessizdi. Arada bir bir fırından ekmek kokusu geliyordu. İnsanlar hayatlarına devam ediyordu, ben ise sanki hayatın kenarında yürüyordum.
Kefali almadım. Sadece baktım ve uzaklaştım. Ama zihnimde hâlâ o soru vardı: 100 gram kefal kaç protein içerir?
Bu soru, bir beslenme bilgisinden çok daha fazlasına dönüşmüştü. Sanki kendime iyi bakıp bakmadığımı ölçen bir pusulaya.
Bir bankta oturdum. Ellerimi yüzüme götürdüm. Gözlerimi kapattığımda çocukluğum geldi aklıma. Annemin mutfakta balık kızarttığı günler… O zamanlar “protein” kelimesini bile bilmezdim. Sadece doyduğumu bilirdim.
Şimdi ise doyup doymadığımı bile anlayamıyordum.
Bir Günlüğün Sayfalarında Kaybolmak
Eve döndüğümde çantamı köşeye attım ve defterimi açtım. Günlük yazmak, benim için nefes almak gibiydi. Kalemi elime aldım ama uzun süre yazamadım.
Sonra sadece şunu yazdım:
“Bugün kefal düşündüm. Ama aslında kendimi düşündüm.”
Sonra durdum. Derin bir nefes aldım. Yazmaya devam ettim.
“100 gram kefal kaç protein içerir diye sormam garip değil. Garip olan, bu sorunun içinde kendimi aramam.”
Bu satırları yazarken içimde tuhaf bir huzursuzluk vardı. Çünkü fark ediyordum ki mesele balık değildi. Mesele, hayatımı yeniden kurmaya çalışmamdı.
Yemekle Kurulan Sessiz Bağ
Akşam olduğunda mutfağa girdim. Dolabı açtım. İçinde kefal yoktu. Ama başka bir şeyler vardı. Yumurtalar, yoğurt, biraz sebze…
Bir an durdum. Kendime basit bir yemek hazırladım. O sırada aklımda hâlâ aynı soru vardı. Çünkü artık bu soru, bir takıntı değil; bir farkındalığa dönüşmüştü.
Vücudumun bana ne anlattığını dinlemeye çalışıyordum. Belki de eksik olan şey sadece protein değildi. Belki de düzenli bir yaşam, kendime gösterdiğim özen ve sabırdı.
Yemeği yerken camdan dışarı baktım. Kayseri gecesi ağır ağır çöküyordu. Sokak lambaları yanmıştı. İçimde ise ilk defa hafif bir sakinlik vardı.
Autorevers olarak “100 gr kuru fasulye kaç protein içerir” konusunda hazırladığımız bu içeriğin beğeninizi kazandığını umuyoruz. Bir sonraki yazıda buluşmak üzere!
Geçmişin İzleri ve Bugünün Sessizliği
Gece ilerledikçe eski anılar daha çok gelmeye başladı. Babamın sesi, annemin mutfaktaki telaşı, çocukken koştuğum sokaklar…
Her şey birbirine karışıyordu. Ama arada bir netleşen bir şey vardı: ben büyümüştüm ama kendimi anlamayı yeni öğreniyordum.
Defterimi tekrar açtım. Bu kez daha uzun yazdım.
“Belki de hayat, sadece doğru beslenmek değil. Belki de kendini anlamak da bir tür beslenme.”
Ve yine o soru geldi aklıma: 100 gram kefal kaç protein içerir?
Ama bu kez soru beni rahatsız etmedi. Çünkü cevabını biliyordum. Yaklaşık 18-20 gram protein. Ama asıl önemli olan bu değildi.
Asıl önemli olan, bu sorunun beni kendime götürmüş olmasıydı.
Küçük Bir Soru, Büyük Bir Dönüşüm
Hayatta bazı sorular küçük görünür ama içimizde büyük kapılar açar. Benim için bu soru öyleydi. Bir balığın içindeki protein miktarını merak ederken, aslında kendi içimdeki eksiklikleri görmüştüm.
Kayseri’nin soğuk gecesinde, odamın sessizliğinde şunu fark ettim: Kendime bakmayı öğrenmek, en büyük dönüşümdü.
O an içimde garip bir umut vardı. Sanki uzun zamandır kapalı olan bir pencere aralanmış gibiydi. Soğuk hava içeri girmiyor, aksine içimdeki ağır havayı dışarı taşıyordu.
Yarınlara Dair Sessiz Bir Karar
Buna da Göz Atın: 100 gr kahve kaç fincan eder ?
Defterimi kapattım. Kalemi kenara bıraktım. Yatağa uzandım ama uyumadan önce uzun süre tavana baktım.
Artık sadece “100 gram kefal kaç protein içerir?” diye sormuyordum. Kendime de sorular soruyordum.
Ne istiyorum?
Nasıl yaşıyorum?
Kendime ne kadar iyi bakıyorum?
Bu soruların cevabı bir anda gelmedi. Ama önemli değildi. Çünkü artık cevapları aramaya başlamıştım.
Ve bu bile yeterince büyük bir başlangıçtı.